Alzheimer Hasta ve Yakınlarının Yanındayız

Alzheimer hastalarının en son unuttuğu şeylerden birinin renkler olduğunu biliyor muydunuz?

Alzheimer, bir insanın yaşadığı hayatı bir kez daha, ama bu kez tersten yaşamasıdır. En yeni anılar önce silinir; en eskiler — çocukluğun kokusu, bir ninninin ezgisi, evin duvarındaki renk — en sonda kalır. Bu, yalnızca bir unutma hali değildir; bunamanın en sık görülen nedeni olan, ilerleyici bir beyin hastalığıdır. Anahtarın nereye konduğunu unutmakla başlar, bir gün anahtarın ne işe yaradığını unutmaya kadar gider. Ve en zoru şudur: insan kendini unuttukça, kendisini sevenler onu hatırlamaya devam eder. Bu yüzden Alzheimer, tek bir kişinin değil, bütün bir ailenin hastalığıdır.

Zaman kaybolur; hangi gün, hangi mevsim olduğu belirsizleşir. Mekân yabancılaşır; yıllarca yaşanan ev bir anda tanıdık olmaktan çıkar. Kelimeler uzaklaşır, cümleler yarıda kalır. Yüzler silinir — ama sevgi tanınmaya devam eder; bir ses tonu, bir dokunuş, güven duygusu, isimlerden çok daha uzun yaşar. Giyinmek, yemek hazırlamak, banyoyu bulmak gibi kendiliğinden yapılan şeyler tek tek çözülmesi gereken bilmecelere dönüşür. Ve günün kararan saatlerinde artan bir tedirginlik belirir; bu, karakterin değişmesi değil, anlamlandıramadığı bir dünyada güvende hissetmeye çalışan bir zihnin sesidir.

Görmek de artık eskisi gibi değildir. Alzheimer yalnızca hafızayı değil, görsel algıyı da etkiler. Derinlik algısı zayıflar, kontrastları ayırt etmek güçleşir; koyu renkli bir zemin bir çukur, desenli bir halı aşılması gereken bir engel gibi görünebilir. Soğuk tonlar birbirine karışırken, sıcak ve canlı renkler daha uzun süre seçilebilir kalır.

Rengi ayırt edebilmek, dünyayı ayırt edebilmek demektir.

Beyaz bir duvarın önündeki beyaz bir kapı kaybolur; sarı bir kapı davet eder. Doğru seçilmiş bir ton, bir insanın yardım istemeden banyoyu bulabilmesi, bir yakınının onu sakinleşmiş görmesi demektir. Renk, hafızanın zayıfladığı yerde devreye giren sessiz bir rehberdir. Kelime gerektirmez, hatırlamayı şart koşmaz — sadece hissettirir.

Silinen anıları geri çağırmada, bazen bir insanı ya da bir mekânı hatırlamada, yaşanan alanı daha güvenli kılmada ve zor anları yumuşatmada renklerin gücüne inanıyoruz…

Biz Polisan Kansai Boya olarak renklerle sadece mekânları değil, hayatları da iyileştirmek için varız. Çünkü her renk; hissetmeye, hatırlamaya ve hayatı kolaylaştırmaya açılan bir kapıdır.

Alzheimer'la yaşayan hastalar ve yakınları için, hastalarımıza daha anlaşılır, daha huzurlu bir yaşam hissi yaratmak; hatırlamanın ve hayatın zorlaştığı anlarda onları aynı tonda buluşturmak misyonuyla çıktığımız bu yolda, “Unutulmayan Renkler” projesi ile Alzheimer Derneği ile güçlerimizi birleştirdik.